Maand: januari 2021

Galgje

Vier keer stond het schavot aardig overeind, maar er hing gelukkig niemand met bungelende beentjes aan het touw. Thuisonderwijs met papa op de bank. Het is een ietwat luguber concept, maar het werkt pedagogisch nog steeds heel goed.

Vensterbank

Lockdown sinds 14 december? Avondklok? Geen idee… Baloe onze bijna 14 jaar oude kat gaat in maart pas weer naar buiten. Hij maakt zich niet druk, een goed voorbeeld in deze soms neurotische tijd.

Hondenweer

Een regenachtige koude dag eind januari en de honden moeten uit. Als we nu een goede basis voor de toekomst leggen pakt ze straks misschien vaker regenpak, paraplu en laarzen in plaats van de auto.

“Ik neem nooit een tweede hond”

We kregen ons reutje Duuko toen hij 15 weken was. Een kruising Heidewachtel met een Springerspaniël. Duuko was met twee andere broertjes ‘over’ bij de fokker. Bijna gloorde er een glansrijke carrière als jachthond voor deze jongen. Maar dat werd het niet, hij ging met ons mee en zo werd hij onze eerste hond. Eigenlijk zouden we een teefje krijgen, een kruising Heidewachtel met een Epagneu Picard, maar die is doodgegaan aan een vergiftiging toen de fokker – een particulier – met de roedel pups naar een Amsterdams bos ging en de pup (Panda was haar naam) daar iets verkeerds had opgegeten.

Bijna gloorde er een glansrijke carrière als jachthond voor deze jongen.

Mijn vrouw Myrcka is gek op honden en wilde altijd al heel graag een hond. Heel lang heb ik dat min of meer tegen gehouden, ik voelde er niet zoveel voor. En het leek me ook best een verantwoordelijkheid. Op een gegeven moment, in de zomer van 2018 begon ik er geleidelijk voor open te staan. Je moet elkaar ook wat gunnen in een relatie, anders hou je het ook niet tot de dood vol 🙂 Toen we eenmaal bij het eerste nestje waren wezen kijken, was ik wel om. Panda wat ons hondje zou moeten worden was echt het prototype puppy: een pluisbolletje met van die grote zwarte ogen. Het is dus ook erg verdrietig hoe ze aan haar eind is gekomen.

Panda zou bijna bij ons in huis komen en we hadden ons compleet ingelezen en allerlei benodigdheden gekocht. Daarom zijn we op dat moment behoorlijk beduusd toch verder gaan zoeken. Al snel zagen we op Marktplaats dus de advertentie voor Duuko en de rest is geschiedenis. We waren heel erg blij met die drukke jongen die binnen een week al zindelijk was!

Achter: Duuko, voor in de mand: Lola (januari 2021)

We wisten waar we aan begonnen waren. In die eerste jaren (we woonden destijds in Mijdrecht) hebben we wat kilometers (dijk) afgelegd. Te voet en toen hij oud genoeg was (vanaf 8 a 9 maanden) geleidelijk aan de fiets en sportstep.

Toch heeft hij altijd een zekere onzekerheid gehad, wat zich uitte in de hele dag door achter de bazen aanlopen.

Duuko (nu 2 jaar en 9 maanden oud) heeft zich goed ontwikkeld. Alle basisvaardigheden beheerst hij goed, hoewel het jachtinstinct er natuurlijk altijd in blijft zitten – maar dat is beheersbaar. Toch heeft hij altijd een zekere onzekerheid gehad, wat zich uitte in de hele dag door achter de bazen aanlopen. Ook na flinke uitlaatrondes. Duuko wist niet zo goed wat hij met zichzelf aan moest. Wij dachten dat het ook kwam doordat hij pas vanaf 15 weken bij ons kwam, en niet rond de gebruikelijke 7-8 weken. Hierdoor was ook alles erg eng. De auto, stofzuiger, klapperende vlaggenmasten etc. Hij was er niet vanaf prille leeftijd aan gewend geraakt.

Eind 2020 sprak Myrcka zich uit dat ze wel voor een tweede hond wilde gaan. Daar was ik eerst faliekant op tegen en ik somde allerlei praktische bezwaren op. Vooral dat het veel meer werk was, dat ik ze niet samen aan de fiets ging knopen. Nee, ik had geen zin in een tweede jachthond. Het leek me veel te druk.

Duuko hangt veel minder aan ons en heeft er een onvermoeibaar speelmaatje bij.

Op de laatste zondag van november scheen de zon en besloot ik het na een fietstochtje met Duuko langs de Buurserbeek het toch een kans te geven. Gewoon door maar eerst eens een kijkje te nemen bij het nestje van Lola (geboren half oktober). Diezelfde middag verdween mijn twijfel als sneeuw voor de zon. Niet onbelangrijk: Duuko reageerde ook best enthousiast op Lola. Zowel mijn dochter Senna als vrouw waren uitzinnig omdat ik eerst behoorlijk stellig was – maar na wat overpeinzing ben ik al eens bijgedraaid in het verleden.

Duuko en Lola (december 2020)

Nu 7 weken later, heb ik er absoluut geen spijt van. Duuko hangt veel minder aan ons en heeft er een onvermoeibaar speelmaatje bij. Lola trekt zich qua training heel goed aan Duuko op. Als Duuko zich goed gedraagt weet hij natuurlijk dondersgoed dat hij ook wat krijgt. Ook denk ik dat mijn benadering een stuk positiever is en een hond spiegelt je net zoals een paard dat ook doet. Sowieso ben ik sinds we Duuko hebben, mentaal en fysiek fitter geworden. En natuurlijk komt het ook wel eens voor dat je geen zin hebt om de regen in te gaan. Maar het regent een stuk minder vaak dan je denkt.

Duuko & Lola op speelveld bij de Watersteeg in Haaksbergen (januari 2021)

“Corona is het probleem niet”

Nederland lijkt al bijna een jaar compleet gegijzeld door het coronavirus. Al die tijd bombardeert de overheid ons met (soms tegenstrijdige) informatie. Laat ik voorop stellen dat covid-19 een potentieel dodelijk virus is dat echt bestaat en mensen heel hard kan raken. Ik ontken dan ook niet het bestaan ervan. Tegelijkertijd geloof ik niet in complottheorieën van wie dan ook.

We hobbelen met elkaar van maatregel naar maatregel en hebben valse hoop op allerlei vaccins, gemaakt in turbo-tempo door machtige en zelfs dubieuze farmaceuten (AstraZeneca) die daar de hoofdprijs voor vragen.

Wat wel duidelijk is dat je als burger verzuipt in 24/7 coronablogs, fraai vormgegeven digitale feitendashboards en terugkerende persconferenties. Althans: als je de informatiestroom nog dagelijks bijbeent. Ons inmiddels demissionaire kabinet laat zich veelvuldig door experts adviseren en de één na de andere maatregel wordt op ons afgevuurd. Een Diederik Gommers en Jaap van Dissel; ze lijken het bestuur van ons land soms te hebben overgenomen. Wie zijn deze mensen? Ze zijn in elk geval niet democratisch gekozen en Van Dissel heeft als RIVM-baas alle geloofwaardigheid wat mij betreft compleet verloren. Zeker na de ellenlange wel-of-geen-mondkapjes-op-discussie. Het leidt intussen allemaal af van waar het werkelijk om gaat en bijna geen enkele journalist lijkt nog kritische vragen te durven stellen. We hobbelen met elkaar van maatregel naar maatregel en hebben valse hoop op allerlei vaccins gemaakt in turbo-tempo door machtige en zelfs dubieuze farmaceuten (AstraZeneca) die daar de hoofdprijs voor vragen. Het is ronduit schandalig.

Onze politici hebben het zelf verbruid, onze zorg is uitgekleed de afgelopen jaren. Onder het mom van efficiency zijn er de afgelopen jaren bijna 8.000 (IC)-ziekenhuisbedden verdwenen, want tja, destijds hadden we al die bedden echt allemaal niet nodig. Vanaf 2020 in elk geval wel. Maar toen was het dus dik te laat.

Wat er nu van het volk gevraagd wordt gaat te ver.

Hoe kan het dat zo’n welvarend land als Nederland schijnbaar geen crises meer aan kan? Het probleem is al lang niet meer het coronavirus zelf, maar het gaat om iets veel groters. Er is overal een tekort aan mensen. In de zorg, in het onderwijs en bij defensie. Een tekort aan waardering ook voor het volk dat ‘vieze’ handen krijgt. We hebben ze nu nodig, harder dan ooit – maar ze zijn er niet meer genoeg. Mensen moeten zelf natuurlijk ook hun verantwoordelijkheid nemen. Maar wat er nu zo langzamerhand van het volk gevraagd wordt gaat te ver. Horeca en eigenaren van ‘niet essentiële winkels’ (wie bepaalt dat eigenlijk?) kunnen hun brood niet meer verdienen. Niet coronagerelateerde zorg dreigt moeilijker verleend te worden. Mensen raken depressief en worden steeds angstiger en gespannen. Ik zie het dagelijks om me heen. Kinderen zijn inmiddels maanden niet naar school geweest. En vanaf zaterdag mag je ’s avonds niet zomaar een blokje meer om. Is het dat allemaal waard? Heiligt het doel nog de middelen? Je kwelt onnodig mensen, van verplicht binnen zitten is in het verleden niemand fysiek en mentaal fitter geworden. Daarbij is demonstreren iets anders dan rellen, dat keur ik 100 procent af. Wat bezielt je om tijdens de avondklok de ruiten van het MST te willen ingooien!

Steunpakketje één, twee, drie, vier?… De overheid gooit ondertussen nog wel flink met geld, dat er eigenlijk ook niet is. De rekening zal onherroepelijk volgen. In de vorm van belastingen of wederom bezuinigingen op onze voorzieningen. En wie gaat dat betalen?  Juist. Niet alleen Rutte, Van Dissel of Gommers…maar vooral u en ik. En daarmee hebben we onze overleden dierbaren (aan corona) niet terug. En zijn we alsnog fors duurder uit.

Het is tijd voor een structurele positieve verandering.

Foto’s: cottonbro
Op 26 januari 2021 publiceerde de Twentsche Courant Tubantia dit artikel op de opiniepagina.

Essent thuisvoordeel win-actie

De opdracht was om iets origineels te doen met een bus van vouwkarton. Eind december 2020 deed ik samen met Myrcka en Senna mee aan de win-actie van Essent. Prijs: 500 euro korting op energie. Helaas zaten we uiteindelijk niet bij de gelukkige winnaars, maar de mooie reacties maakten dat goed. Het filmpje is in 1 keer opgenomen, nadat we eerst de afzonderlijke scènes hadden uitgetekend. Kijk de productie hieronder 👇 terug!